Właśnie w Aleksandrowie Łódzkim zaczynałam swoją przygodę z podologią, by po krótkim epizodzie w Łodzi ponownie do Aleksandrowa wrócić. A wróciłam dzięki pacjentom, którzy pozwolili mi pokochać to miasto.

Swój zawód zawsze traktowałam jako coś więcej, niż tylko sposób na utrzymanie. Wynika to z chęci niesienia pomocy drugiemu człowiekowi i dostrzeżeniu roli stóp w naszym życiu. Jeden z pisarzy, wywodzących się z ojczyzny podologii, a zatem z Niemiec – Hans Magnus Enzensberger – w jednej ze swoich powieści umieścił stopy na piedestale pisząc, że „Większość ludzi niedostatecznie dba o swoje stopy (…). A przecież te pracowite bliźniaki znoszą nas przez całe dziesięciolecia i nie gderają”. I trudno się z tymi słowami nie zgodzić.